ضد درد
ضد درد چیست
مسکن ها که به آنها مسکن نیز گفته می شود، داروهایی هستند که انواع مختلف درد را تسکین می دهند - از سردرد گرفته تا جراحات و آرتریت. مسکن های ضد التهابی التهاب را کاهش می دهند و مسکن های اپیوئیدی نحوه درک مغز از درد را تغییر می دهند. برخی از مسکن ها را می توان بدون نسخه خریداری کرد، برخی دیگر نیاز به نسخه دارند. مسکن ها داروهایی هستند که درد را تسکین می دهند. برخلاف داروهایی که برای بیهوشی در حین جراحی استفاده می‌شوند، مسکن‌ها اعصاب را خاموش نمی‌کنند، توانایی حس کردن اطراف شما را تغییر نمی‌دهند یا هوشیاری را تغییر نمی‌دهند. گاهی اوقات به آنها مسکن یا مسکن می گویند.
مزایای ضد درد
تسکین درد هدفمند
با استفاده از آن به طور مستقیم در جایی که درد دارد، تسکین سریع درد را در جایی که به آن نیاز دارید، دریافت کنید. هنگامی که یک مسکن موضعی در ناحیه آسیب دیده استفاده می شود، درد را به طور هدفمند کاهش می دهد.
تسکین در انواع مختلف درد
مسکن های موضعی می توانند انواع مختلفی از دردها را درمان کنند. مسکن های موضعی می توانند به تسکین کمک کنند.
آسان برای استفاده
به سادگی کرم را برای تسکین درد در جایی که لازم است بمالید و صبر کنید. با مسکن های موضعی، برای قورت دادن قرص ها به آب نیاز ندارید. مسکن‌های موضعی در زمان بروز درد در دسترس هستند.
نمایه ایمنی مطلوب هنگام استفاده طبق دستورالعمل
در حالی که مسکن های موضعی می توانند عوارض جانبی ایجاد کنند، اغلب می توانند خفیف تر از عوارض جانبی بالقوه بسیاری از مسکن های خوراکی باشند. شایع ترین عارضه جانبی برای اکثر مسکن های موضعی، سوزش در محل مصرف آن است. 1 همیشه برچسب محصول را بخوانید و دنبال کنید و اگر در مورد استفاده از مسکن های موضعی سوالی دارید با پزشک خود صحبت کنید.
چرا ما را انتخاب کنید
تیم حرفه ای
تیم حرفه ای ما با یکدیگر همکاری می کنند و به طور موثر با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند و متعهد به ارائه نتایج با کیفیت بالا هستند. آنها قادر به مدیریت چالش ها و پروژه های پیچیده ای هستند که به تخصص و تجربه تخصصی آنها نیاز دارد.
نوآوری
ما متعهد به بهبود مستمر سیستم‌هایمان هستیم و اطمینان می‌دهیم که فناوری ارائه‌شده همیشه پیشرفته است.
راه حل یک توقف
ما می توانیم طیف وسیعی از خدمات، از مشاوره و مشاوره گرفته تا طراحی و تحویل محصول را ارائه دهیم. این یک راحتی برای مشتریان است، زیرا آنها می توانند تمام کمک های مورد نیاز خود را در یک مکان دریافت کنند.
خدمات آنلاین 24 ساعته
ما تلاش می کنیم و در عرض 24 ساعت به همه نگرانی ها پاسخ می دهیم و تیم های ما همیشه در صورت بروز هر گونه شرایط اضطراری در اختیار شما هستند.
انواع مسکن
مسکن ها معمولاً بر اساس مکانیسم اثرشان طبقه بندی می شوند.
پاراستامول (استامینوفن)
پاراستامول، همچنین به عنوان استامینوفن یا APAP شناخته می شود، دارویی است که برای درمان درد و تب استفاده می شود. معمولاً برای دردهای خفیف تا متوسط استفاده می شود. در ترکیب با داروهای ضد درد اپیوئیدی، پاراستامول اکنون برای دردهای شدیدتر مانند درد سرطان و بعد از جراحی استفاده می شود. معمولاً از طریق دهان یا مقعدی استفاده می شود اما به صورت داخل وریدی نیز در دسترس است. اثرات بین دو تا چهار ساعت باقی می ماند. پاراستامول به عنوان یک مسکن خفیف طبقه بندی می شود. پاراستامول به طور کلی در دوزهای توصیه شده ایمن است.
NSAID ها
داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (معمولاً به اختصار NSAIDs) دسته دارویی هستند که داروهایی را که درد را کاهش می دهند و تب را کاهش می دهند و در دوزهای بالاتر التهاب را کاهش می دهند، در کنار هم قرار می دهند. برجسته ترین اعضای این گروه از داروها، آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن، همگی بدون نسخه در اکثر کشورها در دسترس هستند.
مهارکننده های COX-2
این داروها از NSAID ها مشتق شده اند. کشف شد که آنزیم سیکلواکسیژناز مهار شده توسط NSAID ها حداقل دو نسخه متفاوت دارد: COX1 و COX2. تحقیقات نشان می دهد که بیشتر اثرات نامطلوب NSAID ها با مسدود کردن آنزیم COX1 (سازنده) و اثرات ضد درد توسط آنزیم COX2 (القایی) واسطه می شود. بنابراین، مهارکننده‌های COX2 فقط برای مهار آنزیم COX2 ساخته شدند (NSAIDهای سنتی هر دو نسخه را به طور کلی مسدود می‌کنند). این داروها (مانند روفکوکسیب، سلکوکسیب و اتوریکوکسیب) در مقایسه با NSAID ها به همان اندازه مسکن موثر هستند، اما به ویژه باعث خونریزی گوارشی کمتری می شوند.
مواد افیونی
مورفین، مواد افیونی کهن الگویی، و سایر مواد افیونی (به عنوان مثال، کدئین، اکسی کدون، هیدروکودون، دی هیدرومورفین، پتیدین) همگی تأثیر مشابهی بر سیستم گیرنده مواد افیونی مغزی دارند. بوپرنورفین یک آگونیست نسبی گیرنده μ-اپیوئیدی است و ترامادول یک مهارکننده بازجذب نوراپی نفرین سروتونین (SNRI) با خواص آگونیست گیرنده μ-افیونی ضعیف است. ترامادول از نظر ساختاری به ونلافاکسین نزدیک‌تر از کدئین است و نه تنها با ایجاد اثرات "شبیه مواد افیونی" (از طریق آگونیسم خفیف گیرنده مو) بلکه با عمل به عنوان یک عامل آزاد کننده سروتونین ضعیف اما سریع الاثر و مهارکننده بازجذب نوراپی نفرین، باعث ایجاد بی‌دردی می‌شود. تاپنتادول، با برخی شباهت‌های ساختاری به ترامادول، چیزی را ارائه می‌کند که گمان می‌رود یک داروی جدید است که از طریق دو (و احتمالاً سه) حالت مختلف عمل به شکل یک مخدر سنتی و به عنوان یک SNRI کار می‌کند. اثرات سروتونین و نوراپی نفرین بر درد، اگرچه به طور کامل شناخته نشده است، اما دارای پیوندهای علتی است و داروهای کلاس SNRI معمولاً همراه با مواد افیونی (به ویژه تاپنتادول و ترامادول) با موفقیت بیشتر در تسکین درد استفاده می شوند.
از مسکن ها برای تسکین درد و التهاب استفاده می شود. مثلا:
بعد از جراحی.
به دلیل آسیب، مانند شکستگی استخوان.
برای درد حاد (ناگهانی و کوتاه مدت)، مانند پیچ خوردگی مچ پا یا سردرد.
برای دردها و دردهایی مانند دردهای قاعدگی یا دردهای عضلانی.
برای شرایط دردناک مزمن مانند آرتریت، سرطان یا کمردرد.
دو گروه عمده از مسکن ها وجود دارد: مسکن های ضد التهابی و مواد افیونی. داروهای ضد التهابی با کاهش التهاب (تورم) در محل درد عمل می کنند. مثالها عبارتند از:
استامینوفن.
آسپرین.
مهارکننده های COX
داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن و ناپروکسن.
اپیوئیدهای ضد درد (همچنین مواد مخدر نیز نامیده می شوند) با تغییر درک مغز از درد عمل می کنند. یک اپیوئید می تواند هر دارویی باشد، طبیعی یا ساخته دست بشر. بسیاری از آنها شبیه مورفین هستند، اما مواد افیونی جدیدتر و نامرتبط در آزمایشگاه نیز ساخته شده اند. مثالها عبارتند از:
کدئین.
فنتانیل.
هیدروکدون.
مپریدین.
متادون
نالوکسان یا نالترکسون.
اکسی کدون.
مسکن ها به اشکال مختلفی در دسترس هستند، از جمله:
فیلم هایی که زیر زبان می گذارید تا حل شوند.
مایعی را که با سرنگ (سوزن) به بدن خود تزریق می کنید.
مایعی که می بلعید
اسپری بینی که از بینی بالا می رود.
تکه هایی که روی پوست می گذارید.
قرص ها، قرص ها یا کپسول هایی که می بلعید.
پودر را مخلوط می کنید و به روش های مختلف استفاده می کنید.
از ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود بپرسید که کدام مسیر برای شما بهترین است. تیم مراقبت‌های بهداشتی شما همچنین می‌تواند به شما در تعیین دوز مناسب، دفعات و مدت زمان مصرف کمک کند.
از طریق استفاده از ترکیبی از مسکن های مختلف، بیمار از دو طریق اصلی سود می برد. اولین و شاید واضح ترین آن این است که درد کاهش می یابد و در نتیجه بیمار احساس بهتری دارد. استفاده از ترکیبی از داروها در واقع باعث می شود که آنها در کاهش درد موثرتر عمل کنند و هر چه مسکن ها کارآمدتر باشند، درد کمتری در بیمار احساس می شود.
اما یک مزیت بزرگ دیگر برای بیمار وجود دارد. اگر فقط از یک نوع مسکن استفاده شود، ممکن است بیمار مجبور باشد سطوح قابل توجهی از دارو را مصرف کند تا احساس بهتری داشته باشد، اما اگر ترکیبی از مسکن‌ها مصرف شود، بیمار می‌تواند سطوح پایین‌تری از یک داروی خاص مصرف کند. نوع مسکن و این بدان معنی است که آنها بسیاری از عوارض جانبی ناخوشایندی را که ممکن است از دوزهای بالای یک مسکن خاص ایجاد شود، تجربه نمی کنند. به عنوان مثال، مورفین، یک مسکن بسیار قوی، دارویی است که می تواند درد را کنترل کند، اما اگر در دوزهای بالا استفاده شود، بیماران ممکن است حالت تهوع یا یبوست شدید داشته باشند.
ترکیب مورفین با کدئین باعث تسکین درد می شود، اما چون مرفین کمتری مصرف می شود، بیمار دچار حالت تهوع یا یبوست نمی شود.
افراد برای تسکین بسیاری از دردها از مسکن استفاده می کنند، از جمله منبع قابل اعتماد، اما نه محدود به موارد زیر:
درد بعد از جراحی
درد حاد مانند:
درد قاعدگی
سردرد
دندان درد
رگ به رگ شدن یا کشیدگی
استخوان های شکسته
می سوزد
نیش یا نیش
درد مزمن، مانند درد همراه با شرایط زیر:
فیبرومیالژیا
آرتروز
سرطان
نوروپاتی
نمونه هایی از مسکن ها
در زیر چند نمونه از انواع مختلف بی دردی آورده شده است.
مسکن های ساده و غیر مخدر
مسکن های ساده و غیرافیونی رایج ترین نوع مسکن ها هستند. این گروه شامل استامینوفن و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند:
ایبوپروفن
آسپرین
ناپروکسن
ناپروکسن سدیم
ناپروکسن/اسومپرازول
دیکلوفناک
اتودولاک
ایندومتاسین
نابومتون
اگزاپروزین
مسکن های مرکب
مسکن‌های مرکب، داروهایی هستند که حاوی یک ماده مخدر غیرافیونی همراه با یک ماده مخدر مانند کدئین با قدرت کم هستند.
مثالها عبارتند از:
کوکودامول
کوکوداپرین
کودیدرامول
داروهای ضد درد اپیوئیدی
مسکن های اپیوئیدی می توانند طبیعی یا مصنوعی باشند. اینها قوی ترین نوع مسکن ها هستند. مثالها عبارتند از:
کدئین
فنتانیل
هیدروکدون
مپریدین
متادون
مورفین
اکسی کدون
ترامادول
انواع مختلف مسکن ها به روش های مختلف عمل می کنند.
NSAID ها با کاهش التهاب در محل درد عمل می کنند. آنها همچنین می توانند تب را کاهش دهند.
مواد افیونی با فعال کردن گیرنده های مواد افیونی در سیستم عصبی مرکزی و محیطی عمل می کنند. این کار باعث کاهش فعالیت عصبی می شود و در نتیجه انتقال تکانه های درد را کاهش می دهد. در نهایت، مواد افیونی درک درد را کسل کننده کرده و احساس لذت را افزایش می دهند. این داروها برای دردهای کوتاه مدت مفید هستند، اما اگر فرد آنها را برای مدت طولانی مصرف کند، می تواند اعتیادآور باشد.
نحوه استفاده صحیح از مسکن
افراد باید داروهای مسکن تجویزی را طبق دستور پزشک خود مصرف کنند و باید داروهای بدون نسخه (OTC) را طبق دستورالعمل روی برچسب محصول مصرف کنند.
مسکن ها به اشکال مختلفی در دسترس هستند، از جمله:
کپسول ها، کپسول ها و قرص ها
محلول های خوراکی مانند قطره یا شربت
کرم ها، ژل ها یا چسب های موضعی
شیاف رکتوم
تزریقات
اگر افراد از نحوه مصرف داروهای مسکن خود مطمئن نیستند، باید با پزشک یا داروساز خود صحبت کنند. یک متخصص مراقبت های بهداشتی همچنین می تواند در مورد دوز، مدت و دفعات دارو مشاوره دهد.
خطرات مسکن ها
مصرف مسکن های غیرافیونی برای دردهای کوتاه مدت با حداقل خطرات همراه است، به شرطی که فرد آنها را به درستی مصرف کند. با این حال، برخی از افراد ممکن است عوارض جانبی داشته باشند، به خصوص اگر دارو را در دوزهای بالا یا برای مدت طولانی مصرف کنند.
بسیار نادر است که افراد به داروهای ساده و غیرافیونی مانند استامینوفن یا NSAIDها معتاد شوند. با این حال، افراد ممکن است به مواد افیونی وابسته شوند. وابستگی به مسکن زمانی است که بدن به یک مسکن عادت می کند تا حدی که اثربخشی دارو کاهش می یابد. در نتیجه، افراد برای تجربه همان اثر تسکین دهنده به دوزهای بالاتری نیاز دارند.
مسکن های اپیوئیدی نیز می توانند باعث اعتیاد و اختلال مصرف مواد شوند. به این ترتیب، پزشکان کمترین دوز ممکن را برای مدیریت موثر درد فرد تجویز می کنند. آنها همچنین فرد را به دقت تحت نظر خواهند داشت و به طور دوره ای داروها و دوزهای او را مورد ارزیابی مجدد قرار می دهند.
برخی از علائم احتمالی اختلال مصرف مواد عبارتند از:
مصرف دارو در مقادیر بیشتر از آنچه پزشک تجویز کرده است
مصرف مواد مخدر در مواقعی که انجام این کار خطرناک است، مانند هنگام رانندگی
ناتوانی در کاهش مصرف
هنگام قطع مصرف، علائم ترک را تجربه کنید
مانند بسیاری از داروها، مسکن ها نیز می توانند عوارض جانبی ایجاد کنند. اینها ممکن است از نظر شدت از خفیف تا شدید متغیر باشند.
عوارض جانبی کمتر جدی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سوزش سردل
سوء هاضمه
حالت تهوع
استفراغ
یبوست
اسهال
سردرد
سرگیجه
خواب آلودگی
عوارض جانبی احتمالی جدی تر عبارتند از:
حساسیت به نور
بثورات پوستی
درد قفسه سینه
زخم معده
آسیب کبدی
افسردگی تنفسی، یعنی زمانی که تنفس خیلی کند یا کم عمق باشد و نیازهای بدن را برآورده نکند
در مقایسه با مسکن های ساده و غیرافیونی، مسکن های اپیوئیدی بیشتر احتمال دارد عوارض جانبی ایجاد کنند. عوارض جانبی احتمالی شامل موارد ذکر شده در بالا و همچنین موارد زیر است:
درد اضافی
ناتوانی در تمرکز
خارش
کاهش توانایی مقابله با عفونت ها
مشکلات ادرار کردن یا دفع مدفوع
میل جنسی کم
اختلال در نعوظ
کاهش باروری
دشواری در تنفس
فرد باید همیشه داروهای خود را طبق دستور پزشک مصرف کند و در صورت بروز عوارض جانبی باید با پزشک خود صحبت کند.
افرادی که مسکن مصرف می کنند باید از نوشیدن الکل خودداری کنند، زیرا این دو ماده می توانند با هم تداخل داشته باشند.
مهم است که فردی که از مواد افیونی استفاده می کند، مصرف آنها را به طور ناگهانی قطع نکند، زیرا این امر می تواند منجر به ترک شود. درعوض، فرد باید تحت نظر پزشک خود درباره کاهش مصرف دارو صحبت کند.
دسترسی
در زیر اطلاعاتی در مورد انواع مختلف مسکن ها و در دسترس بودن آنها آورده شده است.
مسکن های ساده غیرافیونی:اکثر این داروها بدون نسخه در دسترس هستند، اما برخی از NSAID های قوی تر ممکن است نیاز به نسخه داشته باشند.
مسکن های مرکب:این داروها فقط با نسخه در دسترس هستند.
داروهای ضد درد اپیوئیدی:این داروها فقط با نسخه در دسترس هستند.
خلاصه:مسکن ها داروهایی هستند که درد را تسکین می دهند. سه نوع اصلی وجود دارد: مسکن های غیرافیونی، مسکن های اپیوئیدی و مسکن های ترکیبی که دو شکل قبلی را با هم ترکیب می کنند.
بیشتر مسکن های غیرافیونی با کاهش التهاب در محل درد کار می کنند. در مقایسه، مسکن‌های اپیوئیدی با تعامل با گیرنده‌های اپیوئیدی عمل می‌کنند تا نحوه پردازش و درک درد مغز را تغییر دهند.
بسیاری از مسکن های غیرافیونی بدون نسخه در دسترس هستند، در حالی که مواد افیونی فقط از طریق نسخه در دسترس هستند. این دومی احتمال بیشتری برای ایجاد وابستگی و اعتیاد دارند. افرادی که از داروهای مخدر استفاده می کنند نیاز به نظارت دقیق و بازبینی منظم داروهای خود دارند تا خطر این عوارض جانبی کاهش یابد.
یک مسکن موضعی دارویی است که برای تسکین درد در عضلات و مفاصل شما به طور یکسان روی پوست استفاده می شود. بر خلاف سایر مسکن ها مانند استامینوفن، آنها را نباید از راه دهان (خوراکی) مصرف کرد.
برخی از مسکن های موضعی با کاهش التهاب درد را تسکین می دهند، در حالی که برخی دیگر نحوه پردازش درد را تغییر می دهند. ترکیبات رایج در مسکن های موضعی عبارتند از.
لیدوکائین
کپسایسین
منتول
کافور
دیکلوفناک
متیل سالیسیلات
شما می توانید این مواد را در اشکال مختلف دوز مانند کرم، پماد، ژل یا پچ پیدا کنید.
نحوه استفاده از مسکن خوراکی
اگر این دارو را برای خوددرمانی مصرف می‌کنید، تمام دستورالعمل‌های روی بسته‌بندی محصول را دنبال کنید. اگر سوالی دارید، از پزشک یا داروساز خود بپرسید. اگر پزشک به شما دستور مصرف این دارو را داده است، آن را دقیقاً طبق دستور مصرف کنید.
این دارو را به صورت خوراکی مصرف کنید. یک لیوان کامل آب (8 اونس/240 میلی لیتر) همراه با آن بنوشید، مگر اینکه پزشک خلاف آن را به شما بگوید. پس از مصرف این دارو حداقل تا 10 دقیقه دراز نکشید. اگر در حین مصرف این دارو ناراحتی معده رخ داد، می توانید آن را با غذا یا شیر مصرف کنید.
قرص های دارای پوشش روده را به طور کامل ببلعید. قرص های دارای پوشش روده ای را خرد یا نجوید. انجام این کار می تواند ناراحتی معده را افزایش دهد.
قرص ها یا کپسول های طولانی رهش را خرد یا نجوید. انجام این کار می تواند تمام دارو را به یکباره آزاد کند و خطر عوارض جانبی را افزایش دهد. همچنین، قرص های طولانی رهش را تقسیم نکنید، مگر اینکه دارای خط امتیاز باشند و پزشک یا داروساز به شما بگوید که این کار را انجام دهید. قرص را کامل یا تکه تکه شده را بدون خرد کردن یا جویدن ببلعید.
دوز و طول درمان بر اساس وضعیت پزشکی و پاسخ شما به درمان است. برچسب محصول را بخوانید تا توصیه‌هایی درباره تعداد قرص‌هایی که می‌توانید در یک دوره 24-ساعتی مصرف کنید و مدت زمانی که می‌توانید قبل از مراجعه به پزشک خود درمان کنید، بیابید. داروی بیشتری مصرف نکنید یا آن را بیشتر از مقدار توصیه شده مصرف نکنید، مگر اینکه پزشکتان دستور دهد. از کوچکترین دوز موثر استفاده کنید. اگر سوالی دارید با پزشک یا داروساز خود مشورت کنید.
اگر این دارو را برای خوددرمانی سردرد مصرف می‌کنید، اگر در صحبت کردن، ضعف در یک طرف بدن یا تغییرات ناگهانی بینایی نیز مشکل دارید، فوراً از پزشک کمک بگیرید. قبل از مصرف این دارو، اگر سردردهای ناشی از ضربه به سر، سرفه یا خم شدن دارید، یا اگر سردرد همراه با استفراغ شدید یا قطع نمی شود، تب و سفتی گردن دارید، با پزشک یا داروساز مشورت کنید.
اگر این دارو را طبق نیاز مصرف می‌کنید (نه بر اساس برنامه منظم)، به یاد داشته باشید که داروهای ضد درد در صورتی بهترین اثر را دارند که در اولین علائم درد استفاده شوند. اگر صبر کنید تا درد تشدید شود، ممکن است دارو نیز موثر نباشد. آسپرین با پوشش مخصوص (پوشش روده) یا آزاد شدن آهسته ممکن است مدت بیشتری طول بکشد تا درد را متوقف کند زیرا کندتر جذب می شود. از پزشک یا داروساز خود بخواهید که بهترین نوع آسپرین را برای شما انتخاب کند.
شما نباید این دارو را برای خوددرمانی درد بیش از 10 روز مصرف کنید. شما نباید از این دارو برای خوددرمانی تبی که بیش از 3 روز طول می کشد استفاده کنید. در این موارد با پزشک مشورت کنید زیرا ممکن است شرایط جدی تری داشته باشید. اگر دچار زنگ زدن در گوش یا مشکل در شنوایی شدید، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.
اگر وضعیت شما ادامه یافت یا بدتر شد (مانند علائم جدید یا غیر معمول، قرمزی/تورم ناحیه دردناک، درد/تب که از بین نمی‌رود یا بدتر می‌شود) یا اگر فکر می‌کنید ممکن است مشکل پزشکی جدی داشته باشید، به پزشک خود اطلاع دهید. بی درنگ.
سوالات متداول
به عنوان یکی از تامین کنندگان پیشرو مسکن در چین، ما به گرمی از شما استقبال می کنیم که مسکن با درجه بالا را از شرکت ما به صورت عمده فروشی انجام دهید. کلیه لوازم دارویی و پزشکی با کیفیت بالا و قیمت رقابتی می باشد.
celecoxib, ibuprofen tablette, etoricoxib tablette