ویلچر

ویلچرهای دستی
ویلچرهای دستی به صندلی های چرخدار گفته می شود که با استفاده از دستان کاربر تغذیه می شوند. کاربر با گرفتن دستگیره اطراف چرخ ها، صندلی را به جلو، عقب و همچنین چرخش می راند. علاوه بر این، ویلچرهای دستی را می توان توسط شخص دیگری که پشت کاربر ویلچر ایستاده است هل داد. به همین دلیل، صندلی‌های دستی دارای دسته‌هایی هستند که در پشت تکیه‌گاه قرار گرفته‌اند. صندلی‌های چرخدار دستی برای افرادی که می‌توانند به طور مستقل از آن‌ها استفاده کنند عالی هستند.

ویلچر برقی
ویلچرهای برقی، ویلچرهای برقی با باتری هستند که با استفاده از کنترل، کاربر را به جلو می برند. ویلچر موتوری مانند این مشکل خستگی و همچنین ناتوانی هایی را که استفاده از ویلچرهای دستی را محدود می کند حل می کند. هنگامی که کار با صندلی دستی دشوار یا غیرممکن است، کاربران صندلی‌های برقی می‌توانند بدون خستگی بیشتر پیش بروند و استقلال بیشتری کسب کنند.

ویلچر کودکان
ویلچرهای کودکان به طور خاص برای استفاده کودکان طراحی شده اند. این دسته شامل انواع دیگری از صندلی‌ها مانند صندلی‌های چرخدار دستی، برقی و تخصصی می‌شود - به استثنای همه این صندلی‌ها برای کاربران سایز بچه ساخته شده‌اند. برخی از ویلچرهای تخصصی کودکان برای سازگاری با اختلالات حرکتی خاص طراحی شده اند تا به کودکان کمک کنند تا با فناوری کمکی استقلال پیدا کنند. برای ویلچرهای کودکان، هدف این است که کودکان به سرعت با استفاده از صندلی خود سازگار شوند و از استفاده از آن احساس راحتی کنند. بعلاوه، تا حد امکان ویلچرهای کودکان باید به روشی که کودک دوست دارد طراحی و طراحی شود. ویلچرهای سرگرم کننده و تزئین شده برای کودکان می تواند به اعتماد به نفس کودک در تعامل با همسالان کمک کند.

تعیین موقعیت ویلچر
ویلچرهای موقعیت یابی به کاربر این امکان را می دهد که در موقعیت های مختلف روی ویلچر خود مانور دهد. به طور معمول، این صندلی ها برقی و با باتری برای تحرک و همچنین موقعیت یابی هستند. انواع و سبک های موقعیت یابی صندلی چرخدار وجود دارد. برخی از صندلی های چرخدار موقعیت یابی به عقب می خوابند. سایر ویلچرها می توانند پاها و ساق های کاربر را بالا و پایین بیاورند. هنوز انواع دیگر به کاربر اجازه می دهد تا به طور خودکار در فضا کج شود. برخی از صندلی ها هر نوع قابلیت حرکتی را ارائه می دهند در حالی که برخی دیگر تنها قادر به انجام یک نوع موقعیت هستند. فقط چند گزینه در انواع مختلف ویلچر موجود است.

ویلچر ورزشی
ویلچرهای ورزشی در اشکال و اندازه‌های مختلفی تولید می‌شوند و اکثراً ویلچرهای دستی هستند. صندلی هایی برای بسکتبال، تنیس، مسابقه و حتی راگبی طراحی شده است. با پیشرفت های تکنولوژیکی ویلچرهای ورزشی و اجرای خود ورزش با ویلچر، فرصت ها برای افراد سوار بر ویلچر بسیار افزایش یافته است. ویلچر ورزشی استاندارد برای بسکتبال دارای طراحی چرخ های مایل به بیرون است. این به ورزشکار کمک می کند تا تعادل خود را بهتر حفظ کند و در عین حال فضای بیشتری را برای حرکت بالاتنه فراهم کند. اکثر صندلی های این نوع شامل چهار چرخ کوچکتر در زیر دو چرخ اصلی بزرگ برای ثبات بهتر هستند. ویلچرهای ورزشی همچنین از پاهای ورزشکار محافظت می کنند تا در زمین آسیب نبیند.

ویلچرهای دستی را می توان توسط یک مراقب هل داد یا توسط کاربر با استفاده از رینگ های دستی چرخ های عقب حرکت داد. برای یادگیری خودکشی با ویلچر، تمرین لازم است. با این حال، حتی کودکان کوچکتر نیز می توانند در استفاده از ویلچر مهارت پیدا کنند.

نکات زیر اطلاعات اولیه در مورد استفاده از ویلچر را ارائه می دهد. با این حال، تیم مراقبت شما می تواند اطلاعات و آموزش خاصی را بر اساس نوع ویلچر و نیازهای حرکتی شما ارائه دهد.

جلو رفتن با ویلچر - برای حرکت به جلو، لبه های دست ویلچر را نزدیک پشت صندلی بگیرید. رینگ های دست را به جلو و پایین فشار دهید و سپس رها کنید. دست ها را به حالت اولیه برگردانید و این حرکت را تکرار کنید.

چرخاندن ویلچر - برای چرخش به راست، لبه دست چپ را به جلو فشار دهید تا چرخ چپ را به جلو برانید در حالی که سرعت چرخ راست را کاهش داده یا متوقف کنید. برای گردش به چپ، چرخ سمت راست را در حالی که ثابت نگه داشته اید یا سرعت چرخ چپ را کم کرده اید به جلو ببرید.

عقب رفتن با ویلچر - برای عقب رفتن، لبه های دست را نزدیک جلوی صندلی بگیرید. به عقب و پایین فشار دهید تا چرخ ها به عقب حرکت کنند. میله های ضد نوک را می توان در پشت ویلچر در نزدیکی چرخ های عقب قرار داد که از واژگونی به عقب جلوگیری می کند.

توقف ویلچر - برای متوقف کردن ویلچر، رینگ های دست را بگیرید و از اصطکاک برای کاهش سرعت آنها استفاده کنید. اگر رینگ ها خیس هستند، به جای آن لاستیک را فشار دهید. مراقب باشید، زیرا این اصطکاک گرمایی ایجاد می‌کند که می‌تواند دست‌ها را بسوزاند، به خصوص زمانی که در شیب قرار دارید یا ناگهان متوقف می‌شوید.

بالا و پایین رفتن از حاشیه ها یا پله های کوچک با ویلچر - ایمن ترین راه برای بالا و پایین رفتن از حاشیه ها، کمک مراقب است. اگر کاربر نیاز به مذاکره مستقل درباره یک محدودیت داشته باشد، آموزش و تمرین بیشتری تحت نظارت یک متخصص مراقبت های بهداشتی آموزش دیده مورد نیاز است.

برای بالا رفتن از یک جدول، مراقب باید صندلی چرخدار را مستقیماً رو به (عمود بر) حاشیه یا پله کوچک قرار دهد و چرخ‌های جلویی را نزدیک لبه جدول قرار دهد. مراقب باید از دستگیره ها برای تکیه دادن ویلچر به سمت عقب استفاده کند، به اندازه ای که چرخ های جلو از حاشیه یا پله خارج شوند و سپس. به سمت جلو فشار دهید تا چرخ های جلو روی حاشیه قرار گیرند. به هل دادن رو به جلو ادامه دهید و در حالی که دستگیره ها را بالا می برید تا زمانی که چرخ های عقب از حاشیه یا پله کوچک بالا بیایند. این ممکن است نیروی بیشتری را برای مقابله با مقاومت پله نیاز داشته باشد.
برای پایین آمدن از حاشیه، بهتر است به سمت عقب پایین بروید. مراقب باید ویلچر را عمود بر حاشیه یا پله کوچک با چرخ های عقب نزدیک به حاشیه قرار دهد. به آرامی چرخ‌های عقب را پایین بیاورید در حالی که ویلچر را کمی به عقب متمایل کرده‌اید تا چرخ‌های جلو از حاشیه خارج شوند. چرخ های جلو را به آرامی روی زمین پایین بیاورید.
بالا و پایین رفتن از سطح شیب دار با ویلچر - مراقب باشید هنگام بالا و پایین رفتن از سطح شیب دار یا شیب، کنترل خود را حفظ کنید. اگر به طور مستقل از یک سطح شیب دار بالا می رود، کاربر باید کمی به جلو خم شود و از فشارهای سریع و کوتاه برای کمک به حرکت استفاده کند. هنگام رفتن به سرازیری، برای کنترل سرعت، اصطکاک را روی رینگ های دستی حفظ کنید. یک مراقب همیشه باید در شیب های تند کمک کند. هنگام بالا یا پایین رفتن از شیب، ویلچر را صاف نگه دارید تا صندلی واژگون نشود.

قفل کردن ویلچر - همه ویلچرها روی هر چرخ عقب قفل دارند. قفل ها امکان انتقال ایمنی به ویلچر و در حین حمل و نقل را فراهم می کنند. این قفل ها را می توان "ترمز" نامید. با این حال، قفل ها مانند ترمز عمل نمی کنند و برای قفل کردن ویلچر برای ایمنی و نه برای کاهش سرعت ویلچر طراحی شده اند. ویلچرهای سفارشی، از جمله صندلی‌های چرخدار کالسکه تطبیقی، ممکن است دارای قفل‌هایی در پشت ویلچر باشند که برای استفاده مراقب راحت‌تر باشد.

استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی در ویلچر - در صورت نیاز برای اهداف حمل و نقل عمومی، می توان لنگر و کمربندهای مخصوص صندلی چرخدار را به ویلچر اضافه کرد. لطفاً این موضوع را با درمانگر، متخصص فناوری کمکی (ATP) یا متخصص صندلی و تحرک (SMS) در میان بگذارید.

چرخ ها
چرخ‌های عقب یا لاستیک‌های پنوماتیک (بادی) یا لاستیک جامد خواهند بود. لاستیک های بادی نسبت به لاستیک های جامد جذب ضربه بهتری دارند اما البته می توانند پنچر شوند. لاستیک های جامد از مزایای ضد پنچر بودن برخوردار هستند اما سواری کمی سخت تر به سرنشین می دهند. بسیاری از چرخ‌های عقب دارای یک دکمه آزاد کردن سریع هستند که به شما امکان می‌دهد به سرعت آن‌ها را جدا کنید. این با کاهش اندازه کلی صندلی به حمل و نقل کمک می کند.
چرخ‌های جلو معمولاً دارای لاستیک‌های جامد هستند که 360 درجه کامل می‌چرخند. همچنین می‌تواند چرخ‌های کوچکی در پشت قاب وجود داشته باشد که به آنها چرخ‌های ضد نوک گفته می‌شود و معمولاً در چند اینچ از کف قرار دارند. این چرخ ها برای جلوگیری از سرخوردن ویلچر به سمت عقب وجود دارند و یک ویژگی ایمنی مفید برای ویلچرهای خودکششی هستند. با این حال، باید توجه داشته باشید که چرخ‌های ضد نوک با محدود کردن شیب‌هایی که می‌توانید از آن بالا بروید، می‌توانند کمی مانع شوند. این ممکن است در جایی که دستیار شما را هل می دهد ناامید کننده باشد. به همین دلیل اکثر چرخ های ضد نوک ارتفاع قابل تنظیم هستند و در صورت نیاز می توان آنها را به طور کلی جدا کرد.

پلاک های پا
اکثر زیرپایی ها به سمت بیرون یا گاهی هم به سمت بیرون و هم به داخل چرخش می کنند. برای جابجایی های ایمن داشتن صفحات پایی تاب دار مهم است که به شما این امکان را می دهد که در جلوی صندلی بایستید بدون اینکه مجبور باشید از روی صفحه های پا پا بگذارید. توانایی برداشتن کامل صفحات پا نیز برای حمل و نقل ویلچر مهم است زیرا اندازه کلی قاب را کاهش می دهد. این امکان وجود دارد که در جایی که باید پاهای خود را برای مدت طولانی بالا بیاورید یا مثلاً به دلیل گچ گرفتن، نیاز به صاف نگه داشتن پای خود داشته باشید. همچنین می‌توانید اکستنشن‌های کوتاه‌تر و بالشتکی برای کنده‌ها تهیه کنید

دسته دسته
بازوهای روی صندلی چرخدار برای حمایت در هنگام نشستن ضروری هستند. با این حال، آنها می توانند مانعی برای انتقال شوند، به خصوص اگر از تابلوی انتقال استفاده می کنید. به همین دلیل، بسیاری از صندلی‌های چرخدار دارای دسته‌های جداشدنی هستند که می‌توان آن‌ها را جدا کرد تا امکان جابجایی به طرفین فراهم شود. این همچنین می تواند هنگام حمل و نقل صندلی مفید باشد، زیرا قاب هنگام برداشتن آن سبک تر می شود.
جایگزینی برای بازوهای جداشدنی این است که بازوهای متحرکی داشته باشید که در پشت می چرخند. این مزیت این است که مجبور نیستید بازو را به طور کامل بردارید و جایی برای قرار دادن آن در حین انتقال پیدا کنید.
برخی از صندلی‌ها دارای تکیه‌گاه‌هایی هستند که به سمت بالا حرکت می‌کنند و قابل جدا شدن هستند و بهترین‌های هر دو دنیا را به شما می‌دهند. یکی دیگر از موانعی که سلاح ها می توانند مسئول آن باشند، جلوگیری از دسترسی به میزها است. ارتفاع معمولی تکیه گاه به کاربر اجازه نمی دهد تا بالای میز بنشیند زیرا بازوها به لبه میز برخورد می کنند. به همین دلیل، طراحان تکیه‌گاه‌های بریده‌شده‌ای را ایجاد کرده‌اند که ارتفاع کمتری به پاها دارند و اجازه می‌دهند ویلچر بیشتر به زیر میز فشار داده شود. البته، معامله این است که سرنشین دارای یک تکیه گاه کوتاه تر از ارتفاع قابل استفاده است.
برخی از ویلچرهای پیچیده تر دارای دسته های قابل تنظیم ارتفاع هستند. این به ویژه در مواردی مفید است که شما نیاز به استفاده از یک بالشتک فشاری در ویلچر دارید که ممکن است چندین اینچ به موقعیت نشستن شما اضافه کند.

ترمز
این ترمزها معمولاً ترمزهای دستی هستند که در نزدیکی لاستیک های عقب نصب می شوند. زمانی که ویلچر لوازم التحریر است یا در حال جابجایی هستید، اینها همیشه باید اعمال شوند.
برخی از صندلی‌های پیشرانه‌ای دارای ترمزهایی هستند که در نزدیکی دسته‌های فشاری نصب شده‌اند. این امر کنترل بیشتری به مهماندار می‌دهد و می‌تواند به کاهش سرعت ویلچر هنگام پایین آمدن از تپه‌ها یا رمپ‌ها کمک کند. تنها عیب این است که کاربر نمی تواند خودش ترمز را فشار دهد.