مقدمه ای کوتاه بر داروهای بیهوشی

Jan 15, 2024 پیام بگذارید

بیهوشی ها به داروهایی اطلاق می شوند که می توانند باعث از دست دادن موقت و برگشت پذیر حس و درد در کل بدن یا موضعی شوند. با توجه به دامنه عمل آنها می توان آنها را به بی حس کننده های عمومی و بی حس کننده های موضعی تقسیم کرد. بی‌حس‌کننده‌های عمومی و بی‌حس‌کننده‌های موضعی را می‌توان به دو دسته بی‌حس‌کننده‌های استنشاقی و بی‌حس‌کننده‌های داخل وریدی بر اساس ویژگی‌های متفاوت عمل و روش‌های مصرف آن‌ها تقسیم کرد.
Ma Fei San Hua Tuo در اصل برای بی حسی موضعی استفاده می شد و اثرات درمانی بسیار خوبی داشت.
بیهوشی ها به دو نوع بیهوشی عمومی و بی حسی موضعی تقسیم می شوند. بیهوشی عمومی قشر مغز را از کم عمق به عمق سرکوب می کند و باعث از دست دادن هوشیاری می شود. بی حسی موضعی پتانسیل غشایی اعصاب را تثبیت می کند یا نفوذ پذیری غشاء به یون های سدیم را کاهش می دهد، انتقال تکانه های عصبی را مسدود می کند و در بی حسی موضعی نقش دارد.
بیهوشی عمومی برای جراحی های بزرگ یا بیمارانی که نمی توانند از بی حسی موضعی استفاده کنند استفاده می شود. اولین بیهوشی عمومی مورد استفاده گاز خنده بود که عملکرد پایداری دارد و برای هر نوع بیهوشی مناسب است، اما دارای معایبی مانند هیپوکسی آسان و بیهوشی ناپایدار است. بعداً اتر به عنوان بیهوشی عمومی مورد استفاده قرار گرفت که مزایای بیهوشی پایدار، شل شدن عضلات خوب و سهولت جراحی را داشت. اما قابل اشتعال است و اگر برای مدت طولانی نگهداری شود می تواند پراکسید تولید کند. هنگام استفاده از اتر، باید کاملاً از آتش دوری شود و پراکسید نباشد.
بی حس کننده های موضعی برای جراحی های کوچک یا جراحی های موضعی مناسب هستند. هنگام استفاده از بی حس کننده های موضعی، لازم است مقداری منقبض کننده عروق مانند آدرنالین اضافه شود. متداول ترین بی حس کننده موضعی پروکائین هیدروکلراید است که یک محلول {{0}} است.5-1% محلول مورد استفاده برای بی حسی موضعی است. دوز در هر بار نباید بیش از 1 گرم باشد و معمولاً از محلول 0.1٪ برای تزریق داخل وریدی استفاده می شود. از داروهای دیگر مانند تتراکائین هیدروکلراید و لیدوکائین هیدروکلراید می توان به عنوان بی حس کننده موضعی استفاده کرد. عملکرد آنها مشابه عملکرد پروکائین است و قیمت آنها بالاتر از پروکائین هیدروکلراید است. آنها اغلب توسط افرادی که به پروکائین حساسیت دارند استفاده می شوند.
لازم به ذکر است که داروهای بیهوشی و داروهای بیهوشی دو مفهوم متفاوت هستند. بیهوشی ها به داروهایی اطلاق می شوند که می توانند باعث از دست دادن هوشیاری افراد، به ویژه احساس درد شوند.
داروهای عادت‌ساز به داروهایی اطلاق می‌شوند که پس از مصرف مداوم مستعد وابستگی و اعتیاد فیزیکی هستند و مصرف و نگهداری آنها باید به شدت مدیریت شود.